.....आणि_स्वातंत्र्याचा_महिना_संपला

15 ऑगस्ट ला आम्हाला स्वातंत्र्य मिळालं

पण तरीसुद्धा आनंदी नव्हतो आम्ही

म्हणून प्रजासत्ताकाचा सोहळा

धूमधडाक्यात साजरा करतो आम्ही

पण तरीही प्रजासत्ताकाची मुहूर्तमेढ आहे

15 ऑगस्ट याच दिनी

म्हणून उत्साह संचारतो

काही भारतीयांच्या अंगी

स्वातंत्र्याचा महिना संपला

देशभक्तीचे गुणगान गाणे बंद करू

दुसऱ्या पेक्षा माझाच जास्तीत जास्त कसा फायदा होईल

हे पाहणे आम्ही कसे विसरू

भारत देश म्हणजे दक्षिणेच्या टोकापासून

उत्तरेच्या टोकामधील भौगोलिक परिसर होय

त्यातील जिवंत माणसे देश या संकल्पनेत

समाविष्ट करण हे चुकीचं होय

म्हणून या देशात पहिल्यांदा

माझी प्रत्येक हौस पूर्ण झाली पाहिजे

इतर नागरिक मेले तरी मला काय पर्वा

माझी हौस पूर्ण करून घेणे हेच ध्येय असल पाहिजे.

मीच जिवंत नसलं, माझीच सप्न पूर्ण होत नसतील

तर देशाबद्दलच्या अभिमानाच काय लोणचं घालायचं काय ?

माझाच इथ विकास नसल तर

दुसरा प्रत्येक जन भकास झाला तरी त्याचं मला काय ?

अशीच मानसिकता इथ

करोडोंच्या मनात रुजलेली दिसतेय

म्हणून जो तो कस लुबडता येईल देशाला

हेच विचार करत जगताना दिसतोय

स्वातंत्र्य दिनी मात्र झेंड्याखाली शासक प्रशासक

पांढऱ्या कपड्यात काळी मानसिकता घेऊन मिरवतोय

खरा झेंडा मात्र सामान्यांच्या हृदयात

मलीन कपड्याचा सल्यूट घेत फडकतोय

 

कशाचा स्वातंत्र्य दीन

आणि कशाच आलंय स्वातंत्र्य

इंग्रज निघून गेले कायमचे पण

दिडशहाने हलवत आहेत देशाचं सूत्र

स्वातंत्र्य म्हणजे स्वैराचार नव्हे

हे सांगत फिरतात काही जण

शासक प्रशासक म्हणजे आहेत नोकर

हे सुद्धा जाणून घ्यावं प्रत्येक जण

म्हणून मित्रांनो आपणही देशाला लुबाडूया

पण त्याआधी थोडीशी गुंतवणूक करूया

निसर्ग संवर्धनासाठी झाडे लावूया,

गरजा मर्यादीत ठेवूया,

दुसऱ्याला आपल्या जगण्यातील रुबाब दाखवणे टाळूया

गरजेएवढेच प्रत्येक गोष्ट मिळवत राहूया,

प्रत्येकाला प्रत्येक गोष्ट मिळेल यासाठी प्रयत्न करुया

देश ओस पडूद्या आपल्याला त्याच काय देणं-घेणं

जे सोबत आहेत त्याच्यासाठी मात्र आपण नेहमी पुढं येऊया.

देशाचं वाटोळं होऊद्या

आपल्याला काय देणं घेणं

आपण मात्र आपल्या परिसराला

उत्तम आणि पोषक असे बनवूया

आपल्याला ज्या गोष्टींची गरज आहे

त्या गोष्टींची निर्मिती आपणच करुया

देशावर आक्रमणे झाली तर होऊद्या

आपल काय जातंय त्यात

आपण फक्त आपल्या शेजाऱ्यांसोबत

परिसरातल्यांसोबत एकात्मतेने राहूया

जात धर्म पंथ यामुळं देशात होत राहूद्या वाद विवाद

आपण फक्त हिंदू, मुस्लिम, बौध्द, शीख, इसाई, ख्रिश्चन

अशा वेग वेगळ्या जाती धर्माचे एकत्रित शेजारी शेजारी राहूया

रोटीच नात एक मेकांशी ठेवून आनंदाने इथ जगूया

बेटीच्या व्यवहाराच बघुया नंतर कधीतरी

आधी रोटीच्या व्यवहाराच नक्की करून घेऊया

मग काय घेणं देणं देशाचं आम्हाला या

आम्ही सुखाने नांदू लागल्यानंतर

जात धर्माच्या नावावर लढणाऱ्याना लढत राहू द्या....

स्वातंत्र्याचा महिना संपत असताना 

आम्ही स्वातंत्र्य आहोत का हे बघुया

नसल आम्हाला स्वातंत्र्य तर सर्वजण मिळून

एकत्रितपणे स्वातंत्र्य जगत राहूया....

मानसाशी मानसासारखे वागुया..........

© जी.संदीप (गोणार,नांदेड)

सगळं कसं शांत आहे...!

             

             देशातील वातावरण पाहता सध्या, मीडियावर ना कोरोनाची भीती दाखवल्या जातेय, ना कुठल्या धर्माचा वाद, ना  कुठली हत्या, ना आहे चर्चेत आत्महत्या, ना आहे कुठे जय श्री राम चा जयघोष, ना आहे वंदे मातरम् ची चर्चा. ना घडतं आहे देशात कुठेही अन्याय अत्याचार. एवढा आमचा देश शांत झाला का राव ?

          #आपण_जिवंत_तर_आहोत_ना ? एवढी भयाण शांतता ? मी कोणते सप्न तर पाहत नाही ना ? असा प्रश्न मनाला सतावत आहे. 

           आज प्रसार माध्यमे, सोशल मीडिया पण शांत झोप घेतोय. कुठलाच कोणताच सुगावा मीडिया च्या हाती लागला नसल तर मग आता मीडियाने सामाजिक वास्तवाच्या बातम्या का देऊ नयेत ? सोशल मीडियावर आपल्या दैनंदिन प्रश्नावर चर्चा का होऊ नये ? सकाळी उठल्यापासून रात्री शांत झोप येईपर्यंत नागरिकांच्या जीवनात अनेक समस्या आ वासून उभ्या असतात त्या प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर त्यांना हवं असत. त्या प्रश्नाचं उत्तर मिळवणं हा प्रत्येक नागरिकांचा अधिकार असतो याबद्दल मिडीयाला जाणीव होत नाहीं ? अशा #मिडीयाला_आपण_आपल्या_घरात_स्थान_का_देतो ? सकाळी झोपीतून उठल्यानंतर चहा सोबत जशी खारी किंवा बिस्कीट घेतो तसच आता न्युज पेपर सोबत हवाच असतो. न्युज पेपर काही वेळ चाळल्यानंतर सहज तोंडातून उद्गार येतात. आज पेपर मध्ये काही विशेष नाही. टीव्ही पाहत असू तर आज बातम्यांमध्ये काही विशेष दिसत नाही. याचा अर्थ नेमका काय घ्यायचा ?

           देशात कुठ काही अराजक घडल आणि ते वर्तमान पत्रात अथवा टीव्ही चॅनेल वर आल म्हणजे काहीतरी घडलं असा अर्थ आपण घेतोय का ? #देशात_दररोज_खुप_काही_घडतय,  ज्या तुम्ही काही घडल्याच्या बातम्या एखादेवेळी वाचता ना त्या घटना दररोज घडत असतात पण त्यांना मीडिया महत्व देत नाही ? का देत नाही ? याबद्दल आपण कधी विचार केलाय का ? देशात निर्भया आणि कोपर्डीच घडली का ? असे प्रकार देशात रोज घडतं आहेत. पण त्याला महत्व दिल्या जात नाही. देशात रोज भ्रष्टाचार होतात पण बातमी नाही. आत्महत्या रोज होतात, धर्म-जाती वरून इथ रोज भांडण होतात. पण महत्व दिल्या जात नाही, रोजगार नाही, घेतलेल्या शिक्षणाला महत्व नाही, गावा-गावात वीजपुरवठा नाही, रस्ते नाहीत. तरी आपण सगळेजण शांत आहोत, का ? कारण धर्माचा कोणताही मुद्दा यात नाही, राजकारणाचा कोणताही मुद्दा यात नाही. यामुद्द्यावर जर आवाज मोठा झाला तर देश विकासाकडे जाईल. देश विकसित झाला म्हणजे धर्माचा गव-गवा थांबेल धर्माच्या मुद्द्यावरून राजकारण करता येणार नाही.

             हे सर्व #घडवून_आणल्या_जाते_राजकारण्यांमार्फत. जे आपले सेवक आहेत ते मालक होत असतील तर आपल्यावर नेहमी गुलाम म्हणून जगण्याचीच वेळ येते. मग देशात सत्ता आपली असो अथवा परकियांची त्याने काही फरक पडत नाही. काही दिवसांवर स्वातंत्र्य #दीन येतोय आनंदाने आम्ही देशभक्तीचे गाणे ऐकून देशाबद्दल प्रेम व्यक्त करतो. अशाने आपला विकास होत नाही. देशभक्ती म्हणजे देशाचा गवगवा करणे नव्हे देशभक्ती म्हणाजे देशात राहणाऱ्या प्रत्येक नागरिकांचा विकास करण्यासाठी शासनाला प्रवृत्त करणे होय. स्वातंत्र्य दिनाच्या दिवशी नागरिकांना संबोधित केल्याने त्यांना गोड गोड शब्द बोलून मोहित केल्याने देशातील नागरिकांचा विकास होत नाही. हे त्यांना नक्की माहीत आहे. पण आम्ही मूर्ख, त्यांच्या गोड बोलण्याने भुलून जातो आणि प्रधानमंत्र्याने किती छान भाषण केले असा गवगवा करत तो दिवस आनंदात घालवतो. मग पुन्हा प्रजासत्ताक दिन येतो. पुन्हा आमची देशभक्ती जागी होते.एका दिवसाचं देश प्रेम संपत आणि पुन्हा आम्ही आमच्या दावणीला बांधले जातो.

            ही मानसिकता बदलत नसाल तर आपल्याला हक्क आहे #कर्जबाजारी_होण्याचा, आपल्याला अधिकार आहे शांत राहून #शासनाची_गुलामी_सहन_करण्याचा, आपल्याला पूर्णपणे मोकळीक आहे #आयुष्य_दुःखात_जगण्याचा, तुम्हाला #गरिबीतच_जगण्याचा आणि सर्वात मुक्त अधिकार प्राप्त आहे तुम्हाला #आत्महत्या_करून_जीवन_संपवण्याचा. आमचा इतिहास रडण्याचा नाही तर लढण्याचा आहे सांगणारे सुद्धा रडत बसतात.यावरून इतिहासाचा किती आणि कसा उपयोग करून घेता हे लक्षात येतं आहे.

भाऊ

वादळातील सोबती असतो भाऊ

संघर्षातील साथी असतो भाऊ

निर्णय घेतल्यानंतर प्रत्येक परिस्थितीत

साथ देत असतो भाऊच

"तू कर जे होईल ते पाहून घेऊ"

अशी प्रेरणा देत असतो भाऊच

प्रत्येक संघर्षात आत्मविश्वास 

वाढवत असतो भाऊच

कुटुंबास आकार येतो खूप मोठा

भावाच्या पुढाकारामुळं

उगचं नाही म्हणत कुणी

घर सुधारेल त्याच्यामुळं

जबाबदारीच्या ओझ्याखाली

अपेक्षांना दूर ठेवतो भाऊ

स्वतःच्या स्वप्नांचा करून चुराडा

सर्वाना सोबत घेऊन चालतो भाऊ

भाऊच बनतो सर्वात जवळचा मित्र

गुरु आणि कधी आई-बाप सुद्धा

नसेल आयुष्यात भावाची सोबत सदा

तर प्रिय वाटाया लागेल नरक सुद्धा

©जी.संदीप (गोणार, नांदेड)

              ९५५२८०३९८०

.....म्हणून लॉकडाऊन ची भीती !

लॉकडाऊन मूळ भरलीय धडकी

हातावर पोट आहे मणून नाय ओ सायब

पोराचं नेमकं शिकण्याच वय

त्यात एक वर्ष वाया गेल म्हणून,

छातीत धड-धडायला लागलंय ओ सायब

म्हणून प्रश्न दोन वेळच्या जेवणाचा नाय ओ सायब

एक वर्षाचा विचार करून

तुम्ही त्यावर उपाय काढला

मुलाला नापास न करता

तुम्हीं पुढच्या यत्तेत धाडलं त्याला

पण त्या एक वर्षात हिरावून घेतलेल्या

मूलभूत हक्काचं काय ओ सायब,

त्या एक वर्षात कोवळ्या मनावर

भविष्याचं बीज पेरलं जाणार होत सायब

त्या कोवळ्या मनावर ना रुजलेल्या

बियाचा विचार येतो हो सायब

म्हणून लॉकडाऊन ची धडकी भरते ओ सायब.

चांगलं वर्गात पहिला येणार आमचं प्वार

आज उनाडक्या करत गावभर हिंडतंय ओ सायब

ए,बी,सी,डी वन टू ते जे काय म्हणता ते 

बिना शिकवणी घडा-घडा

बोलून दावणार माझं प्वार

आता तसलं काही विचारताच गप्प-गुमान

मान खाली घालतंय ओ सायब

म्हणून प्रश्न दोन वेळच्या जेवणाचा नाय ओ सायब.

मास्तराला प्यार होत माझं लेकरू

नेहमी कौतुक असायच

सगळ्यांच्या तोंडी गुणांच लेकरू,

आता त्यातले सगळे गुण बदलून गेलेत ओ सायब

काल शालिनतेने वागणार माझं प्वार

आज शिव्यांची लाखोली वाहतंय ओ सायब

हे सर्व पाहून त्याच्या भविष्याची चिंता सतावतेय ओ सायब

म्हणून तुमच्या लॉकडाऊन ची भीती वाटतेय

प्रश्न दोन वेळच्या जेवणाचा नाय ओ सायब

वयात आलेलं प्वार हताश निराश होऊन 

डोळ्यासमोर मान खाली घालुन बसतंय ओ सायब

दोन वर्षे झालं तुमची नोकरभरती नाही,

घोटाळे बंद व्हायचं नाव घेत नाही,

आम्ही तरी त्याला किती आणि

कसा धीर द्यायचं सायब ?

नोकरीविना, बेरोजगरीमुळं पोराचं लग्न जुळत नाही,

लेकीला नौकरी लागलं म्हणून

लग्नापासून दूर ठेवले तिला.

शिक्षणाच्या प्रवाहात आणून तिला

आम्ही काय खूप मोठा गुन्हा केला ?

आता नोकरी नाही, नोकरिवाले मूल भेटत नाही

यात आमचं कुठं काय चुकलं ?

हे जाणून घेऊन तुम्हीच सांगा सायब

आम्ही सामान्यांना कसे दिस काढायचं सायाब ?

हि परिस्थिती पाहता भीती वाटते आम्हा त्या तुमच्या लॉकडाऊन ची

भ्रांत नाही ओ सायब आम्हा

आमच्या दोन वेळच्या जेवणाची.

हि इथली जनता म्हणजेच देश ना ओ सायब

मग जनतेचीच अधोगती असेल,

जनतेचाच विकास नसेल,

जनताच निराश आणि हताश असेल,

जनताच वाऱ्यावर असेल ,

तर देशाचा विकास कसा होईल सायब

देश आणि देशातील प्रत्येक घटकांची

 काळजी लागून राह्यली

म्हणून तुमच्या लॉकडाऊन ची भीती सायब

आम्हा दोन वेळच्या जेवणाची मुळीच भ्रांत नाही वो सायब।

©जी.संदीप (गोणार,नांदेड)

📱 9552803980

ती खुश आहे

जन्मत असता तिच्या पोटी सांगितलं जातं तिला,

पृथ्वीवर येऊ देऊ नको नष्ट कर तिला.

स्वतःसारखीलाच नाकारते स्वतः ती,

तरीही यात खुश्श आहे ती.

तिला घरात राबायला शिकवते तीच

आणि त्याला बाहेर पाठवते तीच,

या भेदभावाची सुरुवात करणारी असते तीच,

तरीही यात खूप खुश्श आहे ती.

धोका आहे त्याच्यामुळे हे जाणते ती

पण बंधन तिच्यावर लादते तीच,

सात च्या आत घरात यायला सांगते तीच

पण तरीही यात सुद्धा जाम खुश्श आहे ती.

घरकाम करते,

घरासाठी कमी-जास्त सुद्धा बघते तीच,

सोबतच नोकरी करते,कमावते सुद्धा ती,

तरी आलेल्या पगाराचा हिशोब देते ती,

तरीही यात सुद्धा

बक्कळ खुश्श आहे ती.

मीडियाच्या जाहिरातीत,

स्त्रीवादी पात्राच्या सुद्धा,

बंधनात अडकवते स्वतःला तीच,

तरीही त्यात सुद्धा

चिक्कार खुश्श आहे ती...

निवडणुकीत 50% आरक्षणावर निवडून येते ती,

आणि कारभार मात्र पाहतो तिचा मुलगा किंवा  पतीच, 

तरीही यात सुद्धा

लई  खुश्श  आहे ती.

मुलगा-मुलगी भेदाचे संस्कार करते तीच,

असताना स्वतः सुद्धा एक स्त्री तीच,

पुरुषापेक्षा दुय्यम दर्जा स्वीकारते तीच,

तरीही यात सुद्धा मोक्कार खुश्श असते ती.

पण पहा ना,या कवितेत स्त्री

बेफ्फाम खुश्श वाटते ती,

पण वाचल्यानंतर संदीपची कविता,

नकळत दुःखी झाली ती, दुःखी झाली ती....

©️जी.संदीप(नांदेड)

   9552803980

......दुसरा मार्ग नाही.

 तिच्यासाठी मेणबत्ती पेटवताना

डोक्यातील वासनेला जिवंत जाळाल का ?

काय माल आहे रे !

हे वाक्य ज्यामुळं तोंडी येते

तिला कायमचा सुरुंग लावाल का ?

तीही कोणाची तरी बहीण-मुलगी होती

अशी कल्पना मी मांडणार नाही

काही ठिकाणी बाप, भावानेही तिला सोडलं नाही.

किती मेणबत्त्या पेटवणार ?

मोर्चे, आंदोलने काढणार ?

जीवानिशी गेलेल्या त्या मुलीला

तुम्ही न्याय कसा मिळवून देणार ?

फाशीनंतर आत्म्यास शांती मिळेल

ची भाषा करणाऱ्यांनो,

इथं जिवंतपणी अशांत राहतात त्या,

यासाठी असा कोणता गुन्हा केला त्यांनी.

निसर्गाने पुनरुत्पादनाचा एक घटक दिला तिच्याकडे

हा तिचा गुन्हा आहे का ?

हे पुरुषा,

सेक्स हा पुनरुत्पादन प्रक्रियेचा घटक आहे

वासनेचा भाग नाही हे तुला कधी कळणार आहे का ?

इंटरनेटच्या मोहातून आज डोक्यात

नको त्या गोष्टी प्रवेश करायला लागल्या

सम्यक विचारांची कास सोडून देऊन

सुखोपभोगाकडे जो-तो वळायला लागला.

मेनबत्त्याने, मोर्चा रास्ता-रोकोने

ही मानसिकता संपणार नाही.

तुमच्या-माझ्या मनात ज्यामुळं ही वृत्ती येते

ते विचार रोखल्याशिवाय दुसरा मार्ग नाही.

©जी.संदीप(गोणार,नांदेड.)

९५५२८०३९८०

ध्येय पूर्ण करणार का फक्त सोहळा साजरा करणार...?

      आज सावित्रीबाई फुले यांची जयंती, तस लिहिण्यासारखं खूप काही आहे पण लिहायची ईच्छा होत नाही. पण दुपारी एका विद्यार्थ्याने मॅसेज केला आणि सांगितलं की,"अस काहीतरी पोस्ट,व्हिडिओ सेंड करा जे काळजाला भिडाव" मी काही वेळ स्तब्ध झालो. सर्व बाजूला ठेऊन काल दुपारी लिहायला घेतलं पण ते रात्रीपर्यंत पूर्ण करू शकलो नाही. आज ते पूर्ण झालं. ते अपल्यासर्वांपुढं ठेवत आहे. वाचावे व काही लक्षात आले तर कळवावे. 

#सडेतोड

#नवनिर्माण 

       एखादी समस्या जाणून घेऊन त्या समस्येवर उपाय काढणारे त्या काळातील समाजसुधारक म्हणून फुले दाम्पत्यांचं नाव घेतलं जातं. म्हणजेच आम्हाला शिकण्याचा अधिकार नसताना आमच्यासाठी शिक्षण उपलब्ध करून देण्याच काम फुले दाम्पत्याने केले. हे काम करत असताना त्यात महत्वाचा वाटा जो होता तो म्हणजे सावित्रीबाई फुले यांचा.

       हे ऐकून वाचून आम्हाला गुळ-गुळीत झालेले शब्द आहेत. त्यातून जी प्रेरणा भेटायला पाहिजे ती आम्हाला भेटत नाही. म्हणजे आम्हाला या शब्दातील भाव काढून टाकून फक्त अक्षर आहेत तेवढेच वाचतोय आणि त्यातून आम्हाला काहीही प्रेरणा मिळत नाही अस झालंय.

      कोणत्याही महापुरुषांची जयंती किंवा पुण्यतिथी असेल तर, आलेला वक्ता काय बोलेल याचा अंदाज श्रोता वर्ग लावत आहे. म्हणजे आपण काय सांगणार हे आता ऐकणाऱ्याला कळत आहे. मग हा घोटीव इतिहास किती वर्षे सांगायचा. सावित्रीबाईंनी स्वतःच्या अंगावर शेण,दगड, गोटे यांचा मारा सहन केला आणि आमच्यासाठी शिकवण्याचा काम चालूच ठेवले. या शब्दातून आम्हाला फक्त काहीवेळा ऊर्जा मिळते, पण त्यांच्या या कार्यातून एक गोष्ट स्पष्ट होते ती म्हणजे परिस्थितीनुसार आपल्याला कामे करावी लागतील. हा गुण आम्ही कधी डोक्यात घेणार आहोत का ?

      जर आम्हाला खरचं कामे करायची असतील तर, परिस्थितीला बदलवायचे असेल तर, इतिहासावर नाही तर वर्तमानावर लक्ष केंद्रित करावे लागते. आम्ही इतिहास सांगत असताना फक्त इतिहासावरच लक्ष केंद्रित करतोय भविष्याबद्दल आमच्याकडे काहीही प्लॅन नाही असं दिसतंय. अशाने आमची अधोगती, व अस्तित्वात असलेला द्वेषभाव व विषमता नष्ट होणारच नाही. आम्हाला जर खरंच या देशात समतामुलक व्यवस्था निर्माण करायची असेल तर आम्हाला इतिहास जरूर सांगावा लागेल. पण तो ईतिहास सांगत असताना ज्या शिक्षणाची गरज फुले कुटुंबियांना जाणवली, ज्यामुळं शिक्षण दानाच काम त्यांनी सुरु केलं त्याचा उद्देश पूर्ण झाला का ? नसेल झाला तर मग आम्ही कुठे आणि का कमी पडतोय ? याच चिंतन आम्ही का करत नाही ?

      याचा जेव्हा विचार करतो तेव्हा अशी शंका येते की आम्हाला राजकीय पोळ्या भाजून पोट भरायची आहेत. त्यामुळं आम्ही अस काहीही करत नाही. कदाचित ही शंका प्रत्येक वेळी लागू होणार नाही. पण ही शंका जर खरी नसेल तर त्याच स्पष्टीकरण द्या... जर असेल खरी तर ही शंका नाहीशी करण्यासाठी काम करा.

     आज प्रत्येक स्त्री शिक्षण घ्यावी म्हणून आपण धडपड करतोय पण ही शिकलेली स्त्री समतेच जीवन जगत आहे का ? तिला समाजात सन्मानाची वागणूक भेटते का ? समाजात स्त्री शिकली ते फक्त आणि फक्त आर्थिक कणा मजबूत करण्यासाठी म्हणून. पण कमावणाऱ्या स्त्रीने कधी फुले दाम्पत्याच्या त्यागाचा किंवा ध्येय उद्दिष्टांचा विचार केलाय का ? जर ही स्त्री अशा कोणत्याही गोष्टीचा विचार करत नसेल तर तुम्हाला आज जयंती साजरी करण्याचा काय अधिकार आहे ?

      तुम्ही दवाखान्यात गेल्यानंतर एखाद्या गोष्टीची ऍलर्जी असेल तर डॉक्टर तुम्हाला तो पदार्थ तुम्ही खाऊ नका अस सांगतात आणि आपण ऐकतो सुद्धा. काही काळासाठी होणाऱ्या त्रासावर उपाय म्हणून आपण जसे पदार्थ टाळतो, तसेच पण आयुष्याभर आम्हाला काही चालीरितींमुळे त्रास होतो पण तरीही आम्ही त्या चालीरीती सतत चालूच ठवतो. या विचारांमुळे होणाऱ्या ऍलर्जी साठी तुम्ही कोणत्या गोष्टी करणं थांबवलं ?

     म्हणजे आम्हाला शिक्षण भेटलं, उच्च शिक्षणाच्या जोरावर आम्हाला नोकरी भेटली, पण तरीही नोकरी करत असताना आमच्यात सन्मान आला नाही, आमच्या सन्मानाचे काय ? मग आम्ही शिकलेल्या शिक्षणाचा फायदा काय ? आपण शिकल्यानंतर आपल्यात वैचारिक परिवर्तन व्हायला पाहिजे. हे होणं गरजेचं आहे.

     आजची स्थिती बघता आज आम्हाला कोणत्याही संजसुधारकांची गरज नाही. कारण ज्ञानाचे दरवाजे आमच्यासाठी 24 तास खुले आहेत. आम्हाला हवे तेव्हा हवे ते ज्ञान मिळत आहे. म्हणजे आम्हाला आता कोणतेही कार्य करण्यासाठी ज्ञान उपलब्ध होत आहे. फक्त गरज आहे ती एका चिंगारीची आणि ती चिंगारी निर्माण करणारा शब्द आहे  "का ?" हा एक शब्द जर वापरत गेलात तर तुम्हाला प्रत्येक ठिकाणी तुमच्यासोबत घडत असलेल्या अन्यायाला वाचा फोडता येते. मग तो स्त्रीवरील किंवा पुरुषावरील असो. त्यामुळं आज आम्हाला आमचा विकास करण्यासाठी कोणत्याही त्रयस्थाची मदत लागणार नाही यातून महापुरुषांना अपेक्षित समाज घटक होऊ व आदर्श समाज घडवू. समतेच आयुष्य प्रत्येकजण जगेल.

✍️✍️@ जी.संदीप (नांदेड)

            9552803980