ती आणि तो....

 ती:- चल रे आपण देवाला जाऊयात

मी :- का बर तिकडे काय आहे ?

ती :- आहे काही तरी नाही सांगणारं तुला.

मी :- पण तरी काय गरज आहे तिकडे जायचो ?

ती :- देव आहे तो, त्याच्याकडे आपल्याला जावंच लागते ना ?

मी :- का ? नाही गेलं तर जमणार नाही का ?

ती :- नाही जमत, ते आहेत म्हणून तर आपण आहोत. 

मी :- ते कस ? आपण तर आपल्या आई वडिलांमुळे आहोत ना ? 

ती :- आपल्याला फक्त जन्म त्यांनी दिला पण देव नसते तर आपण जन्म घेऊ शकलो नसतो.

मी :- जन्म घेण्यासाठी देवाची गरज असेल तर मग आई वडिलांचं काय काम आहे. देवाने डायरेक्ट आपल्याला जन्म द्यायला पाहिजे ना.

ती :- बाकी काही बोलू नकोस, तुझ्या तोंडी लागण माझ्याने शक्य नाही. तू येणार आहेस का नाही तेवढं सांग ?

मी :- मी एकदा बोललेल तुला कळत नाही का ? तू हजार वेळा जरी विचारलीस तरी मी माझं मत बदलणार नाही.

ती :- येणार आहेस का नाही ?

मी :- नाही.

ती :- यामुळच तू सिंगल आहेस रे. तू मुलींच्या मनाची कदरच करत नाहीस.

मी :- यात मी काय चुकीचं बोललो बर, मला पटत नाही मी येत नाही.

ती :- तुला पटत नसल तरी काही वेळा मुलींच्या विचारांची कदर कर रे.

मी :- ज्या मुलींना माझे विचार पटत नाहीत त्या मुलींनी माझ्याशी संपर्क करूच नये ना. मी काय औतन देत नाही, किंवा मी स्वतः कधी मॅसेज करून म्हणत नाही मला तुझ्याशी बोलायचं आहे म्हणून.

ती :-

बाय ! बोलू नकोस मला. देवाला येणार असशील तरच कर मॅसेज

मी :-  काल्पनिक गोष्टी सोडून वास्तवाकडे जायचं असेल तरच बोल मला. नाहीतर कायमचा

बाय ! तर बाय !

ती :- सुधर रे जरा, किती म्हणून attitude रे तुझ्यात ?

मी :- काही चुकीचं बोललो का ? काही गैर बोललो का ? काही खोटं बोललो का ? माझी चूक तरी काय आहे ?

ती :- तू माझी कधीच स्तुती करत नाहीस, तू माझ्या आवडीच्या काही गोष्टी कधी कधी मुद्दाम करत नाहीस,  तू माझ्या विचारांना स्वीकारत नाहीस. तू तुला हवं तेच करतोस.

मी :- मला समजून घेतल्याबद्दल धन्यवाद. बर झाल तू स्वतः हुन बाय म्हटलीस, मी जर तुझ्यापासून दूर झालो असतो तर माझ्या मनाला खूप पश्र्चाताप झाला असता. मी स्वतः ला माफ करू शकलो नसतो. तू बोललेल्या कोणत्याच आरोपावर मला काहीही बोलायचं नाही.

ती :- म्हणजे मी केलेले आरोप तुला मान्य आहेत ?

मी :- त्या प्रश्नाचं पण उत्तर देणं पण गरजेचं आहे असं वाटतं नाही. वेळ आल्यानंतर तुला माझ्याबद्दल कळेल. तोंडावर तुझी स्तुती करणारे योग्य का  मनातून काळजी करत तुला जपणारा योग्य ? 

*Thnx sorry ani bye*

ती होईल सेट्टल तुला काय भेटल ?

आयुष्याच्या एका वळणावर,

एकटेपणा घालवायला तुझ्या आयुष्यात ती येईल

आनंदाने जायला लागतील दिवस तुझे 

वेळ आणि काळ सुद्धा लक्षात नाही राहील.

दिवसा गणीक दिवस जात राहतील,

महिने आणि कदाचित वर्ष सुद्धा निघून जातील,

आयुष्याची स्वप्ने रंगवत

दिवस रात्र निघून जात राहतील

दोघांच्याही मनामध्ये स्वप्नांची रीघ लागेल

परिस्थिती नुसार आणाभाका घेतल्या जातील.

तिच्यासाठी हवं तिथे हवा तसा बदल तू करत जाशील,

काहीच नसेल बाकी बदलण्यासारखे तर विनाकारण वाद घातला जाईल.

तू आता पहिल्यासारखा राहिला नाहीस रे, अस म्हणून 

वारंवार तू बदलल्याची जाणीव करून दिली जाईल.

तिच्यासाठीच तू बदलत गेलास पावलोपावली

पण तरीही त्या बदलण्याची तिला कदर नाही राहील.

तुझ्याकडून तिला हवी तशी साथ नाही मिळाली,

तर तुला दोष देणे तिचे सुरू होईल.

तुझ्यापासून नेहमीचे दूर होण्यासाठी

 विविध मार्गाचा विचार करणे डोक्यात सुरू राहील

दूर होण्यासाठीचे मार्ग शोधत असताना 

विविध मार्गांमध्ये एखादा मार्ग  अंमलात आणल्या जाईल

त्याची अंमलबजावणी करण्याआधी तशीच स्वप्ने पुन्हा रंगवणारा

अजून दुसरा कोणीतरी शोधला जाईल.

त्याच्यासोबत पुन्हा तीच स्वप्न त्याच गोष्टी

पुन्हा नव्याने रंगवल्या जातील.

तो तिच्यात गुंतत जाईल, ती त्याच्यात गुंतत जाईल

हे नवीन नाते सुद्धा  किती दिवस टीकेल हे फक्त तीच्याच मनात राहील. 

टिकले ते नाते तर कुटुंब किंवा अन्य कारणे देऊन

दूर होण्याची वेळ येऊन जाईल.

या सगळ्या गोष्टीत तिला तिचे कुटुंबीय

इज्जतीचा प्रश्नापायी चांगला मुलगा शोधून

तिच्या भविष्याची करतील सोय 

त्या परिस्थितीत ती स्वतः ला सामावून घेऊन

आनंदाने मार्गक्रमण करत जाईल.

तू तिच्या जुन्या आठवणीत रमून व्यसनाधीन होशील,

त्या व्यसनाधिनतेत स्वतःच भविष्य उध्वस्त करून टाकशील.

घरच्यांनी जो जोडीदार निवडला आहे

त्याच्यासोबत ती राहील आनंदाने

तुझ्या आधी आणि नंतर सोडले कैक तिने,

मग तिला फरक पडणार नाही कोणाच्याही विरहाने.

त्यामुळं मित्रा प्रेमाच्या फंदात पडण्याचा विचार

डोक्यात येण्याआधी स्वतःला भविष्यासाठी पात्र बनव.

येण्याचा प्रयत्न जरी केली कोणी आयुष्यात,

तिच्यासोबत भविष्याचा लेखी करार करण्याची हिम्मत ठेव.

भावनिक होऊन तू तिच्या प्रेमात वाहवत जाशील तर

तुला तुझ भविष्य घडवण्या वेळ मिळेल का ?

तीच भविष्य कस घडवायचं हे ठरवायला तिचा बाप आहे

पण तुझ्या भविष्याची डोर तुझ्याशिवाय दुसर कोणी नाही हे तुला कळेल का ?

- संदीप गोणारकर 

9552803980

900 रुपये आणायचे कुठून ?

 काही वर्षापासून राज्यात वातावरण एक अराजक तयार आहे. कोणाची पाहणी आहे याची शाश्वती कोणाला येत नाही. व्यक्ती किती विश्वासू आहे याची खात्री कोणी घेत नाही. सात राहण्याचं व्यवहारा काही वचनं जोडून जन्माला येतात. काही वर्षातील निवडणूक आयोगते प्रत्येक तरुण निक्षेमध्ये जात आहे. जो काँग्रेसी देश कल्याणकारी गुण पाहण्यासाठी तोच कामी स्वतःचा फायदा होईल हे पाहण्यात गुंत आहे. 

सर्व नागरिक हा त्यांचा मुख्य विषय नाही तर स्वतःची एक विचारधारा हे त्यांच्यासाठी महत्त्वाचा विषय बनत आहे का ? हा प्रश्न आज तरुणाईला प्रश्न आहे ? ही तीच तरुणाई आहे जीने भ्रष्टाचाचाच्या अण्णा हजारे यांना उत्तर दिले. त्याच अण्णा हजारे स्वयंसेवक एक सहकारी स्वयंची लोकशाही पार्टी लोकशाहीत उतरतो आणि स्वतः एका राज्याचा मुख्यमंत्री होतो. त्याच आंदोलनात हजारे स्वाभिमानी सहकारी असलेली हिसभारत केंद्रीय सत्ता राज्याचा राज्याचा सोपवला राज्यपाल कार्यपालन. 

          हे सर्व घडेल आणि का घडेल ? हा एक मोठा प्रश्न आहे ? आणि असे प्रश्न निर्माण होणे ही काळाची गरज आहे. तरुण मित्रानो तुम्ही कोणाचे गुलाम नाहीत. भलेहीत पक्षाचे तुम्ही समर्थक असाल म्हनुन काय ? तुम्ही त्यांच्या प्रत्येक निर्णयाचे समर्थन करत आहात काय ? स्वतंत्रपणे समर्थन करणे ठीक आहे. पण त्याबद्दल त्यांच्याबद्दल आपली बाजू मांडली गेली आहे. राजकीय राजकीय स्वतंत्रता आले म्हणजे तुमचा काही पक्ष आहे ? ते वेगळेत आहेत, म्हणजे ते देशाच्या शेवटच्या नागरिकांच हिताचे काम केले पाहिजे पण तसे नाही.

तरुणांनो, तुम्ही स्वतः अनुभव आहे मित्राय, देश निर्माण किती आणि शिक्षण बाहेर पडणारे विद्यार्थी किती आहेत ? विद्यार्थी जास्त आणि वाढ कमी असताना तुम्ही तुमचा आवाज का दाबून ठेवता ?

       काल काहि दिवस विविध मुद्द्य लिहीत होतो. अशात जरा लिखित बंद केल. बंद केल म्हणजे त्याला काही कारणे आहेत. पण या स्थितीत मित्रांचे मेसेज किंवा कॉल काही आणि सांगतात तुझ मत काय ? कारण तू व्यक्त होत नाहीस ? त्यांच्या या प्रश्नाचे उत्तर मला समर्थ नाही. सध्या विचाराने खूप स्वस्थ आहे. शांतता काय सुरू आहे समजत नाही. हे सुद्धा कळला मार्ग नाही. 

         जे तरुण मित्र मला शीर्षक पाठवून म्हणतात की या विषयावर लिहिले आहे. तेव्हा मला प्रश्न पडतो की, तर लिहायला हवेच पण हे लिहिलेले तुमच्या हृदयात हृदयते का ? मनाने तर मग आपल्या हकसाठी कधी आपण पाहू आहोत ? कोणत्याही राजकीय व्यक्तीचे सदस्य न घेता आपण स्वतःसाठी लिहणार आहोत का ? देशात रोज लाखो लोक जन्म घेतात. ते मरत असताना जगलेत गेलं सुद्धा त्यांना माहीत नसतं. मग असे मरण काय कामाचे ?

          हे सर्व कथन करण्यामागे एक अनोखी ऊर्जा आहे मित्रांनो. मी आता हे सर्व टाइप करतो. बाहेर मस्त पाऊस सुरू आहे. घर शांत बसून गरमागरम स्वच्छता मूवी किंवा काही रोमँटिक वाचण्याचं निर्माण हे सर्व काही लिहिण्याचं समोर आले आहे. याला कारण म्हणजे “900 रुपये द्यक्खूनही एक लेख लिहा.” हा आला एक मॅसेज हा एक मॅसेज मला मनातून हादरवून गेला मित्रांनो. मी विद्यार्थी दशेत असताना फॉर्म भरण्यासाठी 400-500 रुपये लागतील ते पैसे जोडण्यासाठी घराच्या कसं मागव असा प्रश्न पडतो. एवढ काय तर मागच्या वर्षी पीएचडी फॉरची पेट परीक्षा फॉर्म भरण्यासाठी युनिव्हर्सिटी लावा 1200 रुपये फिस भरण्यासाठी भाजपने पैसे भरले. तेव्हा खूप मोठे नुकसान झालेले ज्ञान असूनही आता भोगले आहे. ही नुकसान अजून वर्ष भोगावी हे किती निवडेल. पैसे किंवा चित्रे हा मुद्दा नाही. तर हवेवर हवे तेव्हा पैसे न मिळणे यातून काय स्थिती होती याची खात्री आहे. त्याचा मित्राचा एक मॅसे आला आणि पूर्ण भूतकाळ बाकीचे मन उद्विग्न झाले.

खरच 900 रुपये द्यक्ष कुठून ? ग्रामीण ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ स्थिती नवीन तो शांतपणे सर्व जग वेळ घालवतो. या जोडत तो स्वतःला सांगतो आहे, मी आराम करण्यासाठी आलो आहे. उठेल वाट्टेल ते वेळ पडलीच तर उपशी पण आई-बाबांच्या कष्टाची चीज करेल. या विचाराने आपण विचारतो. पूर्णपणे उच्चभ्रूत सामील न होता त्यांच्यापासून दूर ठेवतो. पुस्तक आणि फक्त पुस्तक एवढातच त्याची दुनिया ही आहे तो जाणतो आणि कामाला मानसिकता तयार करून बघतो. पूर्ण लक्ष्य अभ्यास करत असतो. या अभ्यासात तो कमी पडतोय का हे स्वतःला विचारत असते. पूर्णपणे कमी पडतोय स्वतःला पूर्ण करण्यासाठी सदैव प्रयत्न करत राहतो. या संघर्षमय जीवनाचा शेवट आणि शेवट होणार हे त्याला माहीत नाही. तो सर्व सहन करत जगत असतो. 

याच्या संघर्षाची परीक्षा संपवून त्याचा संघर्ष संपला, ते अभ्यासाच आयुध म्हणून वापरून आपला संघर्ष संपवून तो सज्ज असतो. यामाईत तो स्वतःला तयार असताना काही परीक्षांना सामोरे जात. परीक्षा देत असताना स्वतःला तो टिकेल का नाही ? असा प्रश्न मनाला करत असतो.

          पुढील नवीन आले तरुण अभ्यासात गुंतवून घेतले जेव्हा लक्ष्याच्या एखाद्या विभागाच्या जाहिराती तेव्हा तो हवालदिल होतो. इकडे, तरुणाने सुद्धा अभ्यासाची मशागत असते. ती मशगतीच पीक काय हे पाहण्यासाठी एक पायरी त्याची चिंता असते. घराशी स्वतःच बोलणेल असते. मला घरची स्थिती सांगतात, ते ऐकून मुलगा स्वतःला देतो. बाबा घाबरू नका माझा अभ्यास सुरू आहे. तुमची अशी कष्ट जास्त दिवस वेळ नाही. तुम्ही जास्त टेंशन घ्या. मी दलाला बाबा. तुम्हाला सुद्धा आनंदी असतात. त्याला परिस्थितीची जाच आहे ते अभ्यास करून व्यायामाला आणि आपण दारिद्र्य संपवेल. अशी आशा वाटत असते.

       त्याची स्थिती मुलगा विकत असतो. कधी जागा निघते कधी जाहिराती याची अपेक्षा असते आणि ऐकन पेरण संवाद साथ देत असतो. तो आनंदी होतो आता तुमचा स्वप्न पूर्ण होणार आहे. आपण परीक्षा उत्तीर्ण हात कर्मचारी लागू करा आणि घरची गरीबी आपण करू शकत नाही. जाहिराती जाणून घेण्यासाठी ते मोबाइलमध्ये जाहिरात पाहू. जाहिराती पाहत असताना कोणत्या उमेदवाराला किती जागा आहेत याचा मागोवा तो घेत असतो. जागता माचा तो शुल्कगोवा तो स्वत:साठी आवश्यक असताना या सूचनेच्या ठिकाणी. शुल्क शुल्कच त्याच भान जागेवर. स्वप्नाच्या दुनियेतून तो बाहेर पडतो. त्यांना दलाल बोलतांना आठवते. क्षणभर त्याला सुचत नाही. सुन बातम्या मोबाईलवर जाहिराती बंद करतो आणि विचारात गढून.    

         पुढे काय होते हे स्वतःच अनुभवत आहात मित्रांनो.

 ऐन पेरण भर तलाठी भरती आली आणि परीक्षा शुल्काचा आकडा कोणत्याही भाग पैसे आणण्यासाठी कुठून आणि हा फॉर्म भर कसा ? हा प्रश्न तुम्हा हजारो विद्यार्थ्याला आहे.

 तरीसुद्धा आपण शांत आहात मित्रांनो, वर्ग शुल्क हवेच प्लॅन्ससाठी ?

            गुजराती महागाईचा विचार करताना महागाईभत्ता नावाने साधारांपेन 6% दिला. तुलना परीक्षा फीआकारण्या त्याची संरचना. तुलना करता येत नाही. कारण परीक्षा फिस हे नाममात्र आकारणे बंधन असते. भक्तीभीला संपूर्णपणे बसवल्यास त्या गुणाचे गांर्य लक्षात नाही यावं आणि आपल्याला पालक जात याची नोंद घ्यावी. पण फिस आकाराच्या सर्व मर्यादा ओलांडल्या जात आहेत. असे निदर्शनास येत आहे. परीक्षा फी आकारून या खाजगी संस्था आपला गल्ला भरत आहेत काय ? हा प्रश्न निर्माण होत आहे. नोकरभरती रुग्णांना नोकरीचे पैसे स्वत: चा गल्ला भरून आहेत ? हा प्रश्न या प्रश्न उपस्थित होत आहे. महागाई भत्त्याचा विचार करता 2019 साला निघालेली तलाठी भरती 500 रुपये आकारली गेली होती. त्याच पोर्टलसाठी आता ऑनलाइन परीक्षा असताना दुप्पट फिस आकारली जाते. अशी कोणती किंमत आहे जी बेकार तरूण सरकार पैसे वसूल करून तिजोरी वेळ येत आहे. परीक्षा शुल्क दर्जा विचारात घेता अव्वलची युपीएससी ही संस्था आपली नियुक्ती मात्र शुल्क आकारते. एमपीएससी सुद्धा एवढी फिस आकारत नाही. मग अशा खाजगी संस्थांकडून एवढी फिस का आकारली जात आहे ? ही परीक्षा किती करोड करोड रुपये हे टेंडर देण्यात आले आहे ? ज्यामुळ शासन या फिस आकरणी नंतर गिलावली गप्प आहे. मग अशा खाजगी संस्थांकडून एवढी फिस का आकारली जात आहे ? ही परीक्षा किती करोड करोड रुपये हे टेंडर देण्यात आले आहे ? ज्यामुळ शासन या फिस आकरणी नंतर गिलावली गप्प आहे. मग अशा खाजगी संस्थांकडून एवढी फिस का आकारली जात आहे ? ही परीक्षा किती करोड करोड रुपये हे टेंडर देण्यात आले आहे ? ज्यामुळ शासन या फिस आकरणी नंतर गिलावली गप्प आहे.

          फक्त प्रशासकीय विभागातील भरतीसाठी साधारणपणे 500 रूपयाच्या वैयक्तिक फिस आकारली जाते. आयबीपीएस नावाची संस्था चालू वर्षापासन परीक्षा घेत असते. त्या सुरक्षा मार्गाने सुद्धा एवढी फिस आकारली जात नाही ? मग ही मनमानी का आणि पद्धतीसाठी ?

मित्रांनो ही मनमानी रोखठोक असेल तर एमपीसीसाठी आंदोलन तसेच पुन्हा एकदा व्हावे. पण या आंदोलनाचे नेतृत्व राजराण्‍यांच्‍या सामन्‍याने नाही तर सामान्य तर्‍हेच्‍या राजकारणाचा अधिकार आहे. समान्य आंदोलन राजकीय व्यक्ती काय आले याचा पुरावा अख्ख्या महाराष्ट्राने दोन जोडून पहिले आहे. एक एमपीएसी आंदोलन आणि समजल्या जाणाऱ्या लालपरी संपूर्ण बसच आंदोलन. ही पोलीसी मढयाच्या प्रमुख लोकी खाणारे आहेत.

         बुलढाणा खुर्ची बस चालवली असताना स्थानिक स्वराज्य संस्थाचालकांच्या पायघड्यांवरून खुर्चीवर बसून आनंद व्यक्त करत होते. पूर्वीच ठरले होते. फक्त दुःखद घटना घडत असताना ते सोपस्कार पण न ढळता नियोज घडते घडते पार पाडले. काही दुःखद घडले तर सुतक घडला कार्यक्रम ढकलण्याची हिंदू संस्कृती आहे ना ? मग प्रांत बसत नागरिक घडतात? सातारा तेव्हा तुमची हिंदू संस्कृती ? 

     अशा निर्लज्ज लोकाना त्यांना त्यांची जागा दाखवण्याची गरज असताना पार्टीचे समर्थक समजून तुम्ही त्या नेत्याच्या कार्याचा गौरव करता, त्या नेत्यांच्या पाठीशी उभे राहता, पण तेच राजकारणी आता  तुमच्यासाठी पुढे येत आहेत का ? विद्यार्थ्यांना एवढी फिस का आकारली जात आहे याबद्दल चकार शब्द तरी काढत आहेत का ? मग अशा राजकारण्यांवर कोणी टीका केली त्यांच्या निर्णयाचा कोणी विरोध केला तर तुमच्या अंगात वीज का संचारते ?  याचा विचार करा मित्रांनो.    

           देशातील विविध संस्था परीक्षा शुल्क ही फायदा देणारे साधन म्हणून पाहत नाही तर, मग राज्यातील  शासनच या खाजगी संस्थांच्या मनमानी कारभाराकडे का डोळेझाक करत आहे ? बेरोजगार तरूणांकडून परीक्षा शुल्क आकारात असताना एक फॉरमॅलिटी म्हणून फिस न आकरता त्याला व्यावसायिक रूप देऊन नफा कामावण्याचा विचार केला जातो आणि आपण सर्वजण गुलाम होऊन ते स्वीकारत असतो. तलाठी भरतीतील अर्ज केलेल्या उमेदवारांचा आकडा पाहता तो साधारणपणे 11 लाख 50 हजार 265 असा आहे. या प्रत्येक विद्यार्थ्यांना 900 रुपये या दराने फिस आकारण्यात आलेली आहे याचा विचार करता 103,52,38,500 एवढी रक्कम झालेली आहे. म्हणजेच 103 कोटी रुपये निधी या निमित्ताने जमा झालेला आहे. जमा झालेल्या निधितील उर्वरित निधीच काय केलं जातं याबद्दल कोणत्याही विद्यार्थ्यांना सोयरसुतक नाही. शासनाला सुद्धा या विद्यार्थ्यांच्या स्थितीच काही देणं घेणं नाही. त्यांना हवा आहे पैसा तो हवा तसा घेतील काढून. आपल काय जात यात, आपण आपल मोकळं होऊ  900 रुपये देऊन.

Convacation फॉर्म (डिग्री फॉर्म) कसा भरावा.

 

विविध प्रश्नांसाठी ही उपयुक्त माहिती...

तो ऑफलाइन भरावा का ?

फॉर्म कसा भरावा ?

कागदपत्रे काय लागतील ?

प्रमाणपत्र ऑनलाइन भेटेल का ऑफलाइन ?

या विविध प्रश्नांसाठी स्लाईड सह माहिती देत ​​आहे...

पदवीप्रमानपत्रासाठी विद्यापीठाने पुरविलेल्या लिंकद्वारे ऑनलाइन फॉर्म भरावा. 

प्रमाणपत्र ही विद्यापीठात, महाविद्यालयात किंवा पोस्टाद्वारे तुम्हाला प्राप्त करून घेता येईल. 

ऑनलाइन फॉर्म भरण्यासाठीची पद्धत खालीलप्रमाणे....

डिग्री फॉर्म भरण्यासाठी फॉर्म भरण्याची सुविधा उपलब्ध करून देण्यात आली आहे.

विद्यापीठाच्या srtmun.ac.in या लिंकद्वारे  होम पेजवरील परीक्षा विभागावर क्लिक करावे. त्यानंतर परीक्षा दीक्षांत कक्ष (Convacation Section) या पर्यायावर क्लिक करावे. 

दीक्षांत कक्षावर क्लिक केल्यानंतर येणाऱ्या पहिल्या पर्यायावर क्लिक करावे.

त्यानंतर फॉर्म भरण्यासाठीची खालील लिंक दिसेल त्यावर क्लिक करावे.   

त्यानंतर स्क्रीन वर create New Account असा पर्याय स्क्रीन वर दिसेल त्यावर क्लिक करावे.

रजिस्ट्रेशन साठी माहिती मागणारे पेज स्क्रीन वर दिसेल त्यात 

01) तुमचा ई-मेल टाइप करावा (हाच नंतर तुमचा आयडी म्हणून वापरण्यात येतो. )

02) पासवर्ड टाइप करावा (हा नवीन पासवर्ड तयार करण्यासाठी असतो. त्यामुळ मला पासवर्ड माहीत नाही कोणता आहे की, आस समजून गोंधळून जावू नये. तुम्हाला हवा असलेला पासवर्ड तुम्ही टाइप करू शकता.)

03) शेवटच्या सेमिस्टर वरील (सहावे सेमिस्टर) सीट नंबर टाकावा 

त्यानंतर सबमीट करावे. 

आशा पद्धतीने पदवी प्रमानपत्रासाठीचे तुमचे रजिस्ट्रेशन होईल.

त्यानंतर लॉगिन चा पर्याय स्क्रीन वर दिसेल. त्यात रजिस्ट्रेशन करतेवळी टाकलेला ई मेल आणि तुम्ही टाइप केलेला पासवर्ड टाइप करून लॉगिन वर क्लिक करावे. 

लॉगिन केल्यानंतर स्क्रीन वर तुमचा शेवटच्या सेमिस्टर चा सीट नंबर दिसेल. स्क्रीन वर खालच्या बाजूने edit चा पर्याय दिसेल त्यावर क्लिक करून पुढील माहिती भरावी लागेल.

convacation form चा पर्याय निवडत असताना तीन पर्याय येतील 

01) Convacation 26 th (हा पर्याय निवडलात तर तुम्हाला विद्यापीठाच्या पदवीदान समारंभात उपस्थित राहून पदवी प्रमाणपत्र स्वीकारता येईल. यासाठी 510 रुपये फिस आकरण्यात आली आहे. )

02) Preseintia (महाविद्यालयात घेण्यात येणाऱ्या पदवीदान समारंभात तुम्हाला पदवी स्वीकारता येईल.यासाठी 180 रुपये फिस आकरण्यात आली आहे.)

03) Absentia (पोस्ट द्वारे पदवी प्रमाणपत्र प्राप्त करून घेण्यासाठी, या पर्यायासाठी पोस्ट टपाल खर्चाचा अतिरिक्त चार्ज लागेल. यासाठी विद्यापीठात जाऊन फिस भरावी लागेल.)

इतर सर्व माहिती भ्रूण घ्यावी त्यात 

01) उत्तीर्ण झालेला कोर्स 

02) उत्तीर्ण झालेले वर्ष 

03) ग्रेड

04) रिझल्ट 

05) शेवटच्या सेमिस्टर चा बैठक क्रमांक.

06) महाविद्यालयाचे नाव (कॉलेज कोड ) 

07) ईलीजीबीटी नंबर (हा तुमच्या मार्कमेमो वर असतो)

08)मोबाइल नंबर 

09) ई-मेल आय डी 

10) पूर्ण नाव (मार्क मेमो वर जसे आहे तसेच)

11) (optional च्या ठिकाणी Optional विषयची नोंद करावी.

12) पूर्ण पत्ता (पोस्टाने हवे असल्यास अचूक पत्ता टाकावा)

त्यानंतर save या पर्यायावर क्लिक करावे.  

त्यानंतर photo या पर्यायावर क्लिक करून फोटो आपलोड करावा.(फोटो आपलोड करत असताना फोटोचे background पांढऱ्या कलरचे असेल याची खबरदारी घ्यावी. तोच फोटो Degree Certificate वर प्रिंट होऊन येत असतो.) 

फोटो निवडून save या पर्यायावर क्लिक करावे. 

अपलोड केलेली फोटो स्क्रीनवर दिसत असेल तर home या पर्यायावर क्लिक करावे.

त्यानंतर स्क्रीन वर प्रिंट या पर्यायावर क्लिक करून प्रिंट काढून योग्य त्या फिस सह सर्व वर्षाचे मार्कमेमो झेरॉक्स, ऑनलाईन अपलोड केलेली पासपोर्ट फोटो सह फॉर्म महाविद्यालयात किंवा विद्यापीठात जमा करावा.

धन्यवाद. 

हा आम्हाला एक व्हायचं नाही.

फोटो - गूगल साभार...

माझ मला दुकान सुरू करून,

माझ्या रोजीरोटीचा प्रश्न सोडवायचा आहे.

माझा मला दबाव गट निर्माण करून,

माझी ताकद मला वाढवायची आहे.

समाजाच्या नावाने राजकारणात आणि प्रशासनात,

माझ्याबद्दल भीती निर्माण करायची आहे.

माझं कोणतेही काम नावावरून झालं पाहिजे

बाकी समाजाचं आणि माझं देणं घेणं काय आहे ?

समाजाच्याच नावावर मी येईल पुढं,

पण समाजाचं मला काही तेवढं देणं घेणं नाय,

ज्या समजाला बाबासाहेबांनी सगळ काही दिलेलं असताना,

त्यांच्यासाठी लढण्यात आता काही अर्थ उरला नाय.

तरुण मुलं मुली भरकटलीत रिल्स आणि प्रेमाच्या मागे

बेरोजगार धावतोय आपल्या नशिबाच्या मागे

मग आम्ही तरी कोणासाठी एक व्हायचं

ते पण नेमकं कोणाच्या मागे ?

आम्हाला आमचे दुकान थाटू द्या,

चार पैशासाठी बड्या राजकारण्यांची गुलामी करू द्या.

तुम्हाला जरी वाटत असल आम्ही त्यांची गुलामी करत आहोत,

तरी तुम्हाला बिनधास्त काहीही वाटू द्या.

कारण आमच्या आयुष्यात जे सुख येतंय, 

त्या पुढं त्या गुलामीला विसरून जाऊ द्या.

अन्याय अत्याचार घडले समाजातील कोणावर,

तर तिथं पुढं पुढं आम्हालाच राहू द्या.

अन्याय झालेल्या कुटुंबाची सहानुभूती,

आम्हाला जास्तीत जास्त कमवू द्या.

त्या कुटुंबाचं नंतर काय होईल,

त्यांचं पुनर्वसन आणि अन्य सर्व खड्ड्यात जाऊ द्या.

आम्ही त्याच सांत्वन करायला समोर होतो,

याच क्रेडिट आमच्या नावावर आम्हाला जमा करू द्या.

आमचा ठराविक असा उत्पन्नाचा स्त्रोत नसताना,

व्यवसाय क्षेत्रात आम्हाला जम बसवू द्या.

त्याच आलेल्या पैशातून चार पैसे पीडितांना देऊन,

समाजासाठी काम केल्याचा मान आम्हाला घेऊ द्या.

एकत्रित येण्यात काही नाही पडलंय,

एकत्रित येऊन कोणीतरी एखादाच मोठा होणार हे तुम्हाला नाही कळणार.

त्या पेक्षा असे विभागून राहिलेलं किती बरे आहोत हे आम्हीच जाणतो,

सगळे दलाली करून प्रत्येक दिवशी समाजाला विकूनच मोठे होणार.

त्यामुळं समाजावर अन्याय होत राहू द्या,

आम्ही रस्त्यावर उतरायला तयार आहोत,

तुम्हाला हवी असेल जरा आर्थिक मदत

ती आमच्या पध्दतीने आम्ही करायला तयार आहोत.

एकतेच्या नावाने एकत्रित येऊन बैठका घेऊ सदैव

पण एक होण्याचं स्वप्न पाहू नका तुम्ही कधीही,

एक होण्याचं नियोजन होऊ देणार नाही आम्ही,

अस सदैव घडतंच आल आहे या आधीही.

तुम्ही भोगत रहा अन्याय अत्याचार,

आम्ही आवाज उठवायला रस्त्यावर येऊ.

तुम्हाला न्याय मिळो अथवा ना मिळो,

आम्ही मात्र आमची पोळी शेकून घेत राहू.

एवढीच आमच्या विभागून राहण्याची चीड तुम्हाला येते तर,

कोणत्याही कार्यक्रमात बोलवून का आमचा मोठेपणा करता ?

आमच्या येण्याने मोठेपणा भेटतो अस समजून,

तुम्ही तुमचीच इज्जत चव्हाट्यावर आणता.

काही दिवसांसाठी आम्हाला डोक्यावर घेणं सोडून द्या,

कोणत्याही कार्यक्रमात बोलवन सोडून द्या,

असेल हिम्मत तर आम्ही आवाज दिल्यानंतर,

तुम्ही लगेच धावत येणं सोडून द्या.

मग बघा कस आम्ही एक व्हायला सुरुवात करू,

समाजासाठी प्रामाणिक पणे लढायला सुरुवात करू,

बाबासाहेबांनी जो रथ आणला आहे समाजाचा,

त्याला योग्य ठिकाणी पोहचवून त्याचा प्रवास संपवून टाकू.

पण तुम्हाला ते जमायचं नाही

कारण आम्ही म्हणू तीच पूर्व दिशा हे मनी ठसवल आहे तुम्ही,

मनात भीती निर्माण झालीय तुमच्या की,

आम्हाला मोठेपणा नाही दिलं तर तुम्हाला सुद्धा विचारेल का कोणी ?

पण आमच्या वीणा तुमचं काही म्हणजे काहीच आडत नाही,

तरी तुमचा स्वभाव काही बदलत नाही.

गटागटाने आमच्या पाठीशी उभे राहणे तुम्ही काही सोडत नाही,

तरी लाजा वाटतात का नालयाकांनो तुम्हाला,

अस म्हणायला की आमच्या समाजात एकीच नाही.

आमच्या समाजात एकीच नाही.

© जी.संदीप ( गोणार, नांदेड.)

हत्या झाली एवढं नक्की.

     

        दिनांक 01 जून महिन्याची सुरुवात झाली आणि अक्षयच्या आयुष्यातला शेवटचा दिवस ठरला. हत्येचे कारण काय आहेत याबद्दल वेग वेगळ्या गोष्टी चर्चिल्या जात असल्या तरी ही हत्या एकांतात झाली नाही एवढं मात्र नक्की. या हत्येच्या कारणात शेतीच्या धुऱ्याचे भांडण नाही, शेजारी घर आहेत त्यामुळं काही नियमित वाद घडत होते त्यावरून वाद नाही किंवा भवकीचा प्रश्न नाही. हा वाद घडण्यामागे आमच्यापेक्षा कनिष्ठ जातीतील व्यक्ती चा आमच्यासोबत चा व्यवहार तो तसा आमच्याशी कसा वागू शकतो ?

        जात आणि धर्म या एकाच मानसिकतेने ही हत्या घडवून आणली. मग इथे दोषी कोणाला धरायचं ? प्रत्यक्ष खून करणारा व्यक्ती का जात का धर्मामुळ निर्माण झालेली मानसिकता ? यात गुन्हा करणारा  गुन्हेगार आहेच पण त्याच्या डोक्यात ती मानसिकता आणणारी जातीय आणि धर्मीय मानसिकता सर्वात जास्त दोषी आहे. या खुनी व्यक्तीला मृत्युदंड तर होणार नाहीच, पण जरी झाला मृत्युदंड तरी ही मानसिकता संपुष्टात येणार आहे का ?

            आजपर्यंत असे हजारो हल्ले झाले, त्या हल्ल्यात कैक बळी गेले, खैरलांजी प्रकरणात आपण न्याय मिळवू शकलो नाही, पीडित कुटुंबाचा प्रमुख भैय्यासाहेब भोतमांगे कालांतराने कालवश झाले पण न्यायासाठी शेवटपर्यंत झगडणे शक्य झाले नाही. मग अशा कैक प्रकरणात न्याय मिळेल याची अपेक्षा तरी कशी करणार ?

       हा खून सुद्धा जातीय मानसिकतेतून घडलेला आहे. ही मानसिकता अद्याप का संपत नाही हा मोठा प्रश्न आहे ? काही मित्र म्हणतील आता तेवढं जात मानली जात नाही मित्रा, अशा सर्व मित्रांना माझा एकच प्रश्न एका जातीच इतर जातीशी असलेल्या व्यवहाराचा विचार न करता एकाच जातीतील पोटजातीचा विचार करून तुम्ही स्वतः मनाला विचारा तुम्ही पोटजातीअंतर्गत बेटी व्यवहार कराल का ? (त्यात मुलगा आर्थिक परिस्थितीने जास्त सक्षम नसताना.) या एका प्रश्नाचं उत्तर स्वतः शोधा आणि मग ठरवा की खरच जातीयवाद संपला आहे का ?

      जातीयवाद न संपल्याचे शेकडो उदाहरण देता येतील. शहरीभागात जातीयवाद संपला म्हणत असाल तर मित्रांनो बिगर बौद्ध वस्तीत बौद्ध विद्यार्थ्यांना राहण्यास रूम मिळत नाही, फॅमिली असेल तर किरायाने घर मिळत नाही. अजून एक खास बाब त्या त्या जाती धर्माच्या परिसरातच त्या त्या जातीधर्माचे लोक राहण्यासाठी घर किंवा रूम पाहतात. मग त्या परिसरात कोणतेही पाहुणे असो अथवा नसो. असे जातीयतेच्या टोकाला जाऊन कैक उदाहरण देता येतील, स्वतः चे अनुभव पण सांगता येतील पण ते तस काही शेयर करून बाजार मांडण्यात मला काही अर्थ वाटत नाही. म्हणून प्रत्येक जाती/धर्मातील कॉमन मानसिकतेचा विचार करून हे सगळ आपल्यासमोर मांडत आहे. मग त्यात ब्राम्हण असोत, मराठा असोत की अन्य कोणत्याही जाती असोत, हे आपापसात कधीही बेटी व्यवहार करताना खूप खोलवर जाऊन विचार करतील मगच  ते बेटी व्यवहार करण्यास तयार होतील.

        अशा अन्य जातीतील व्यक्ती जेव्हा अनुसूचित जाती प्रवर्गातील व्यक्तींशी काही अपवादात्मक परिस्थितीत संपर्कात येतात, तेव्हा ते या जातीयतेचा कळस गाठतात आणि असे प्रकार घडून येतात. कोरोना काळात  शहरी भागातून गावाकडे आलेला ब्राम्हण आणि मराठा मित्र तेव्हा सांगत होता मित्रा अस्पृश्यता खूपच वाईट आहे रे. आतापर्यंत कसे सहन केले असतील त्या अस्पृश्य लोकांनी ? असे बोलत बोलत व्यक्त व्हायचे. पण तेच मित्र जेव्हा आज म्हणतात की जातीयता नाही रे भाऊ तेव्हा त्यांच्या कोरोणा काळातील मानसिकतेची कीव येते.

       जातीयता ही कधीही न संपणारी मानवी समजला लागलेली कीड आहे. तुम्ही कितीही प्रयत्न केलात जातीयता संपवण्याची कितीही मार्ग अवलंबले तरी ती काही संपणार नाही. अन्यायी घटना घडल्यावर तिच्या विरोधात आंदोलन करणे निषेध नोंदवणे हे तुम्ही अन्याय सहन करू शकत नाही, आमच्यावर अन्याय करू नका हे दाखवून देण्याचं द्योतक आहे. पण तुमच्या आंदोलनाने निषेधाने हा जातीयवाद संपणार नाही. जातीयवाद हा चिरकाल टिकणारा रोग आहे. जातीयतेचे पद्धत बदलत जाईल पण ती कधीच संपणार नाही.

       अशा या जातीयतेचे लाखो बळी गेले इथून पुढे पण जातीलच यात काही गैर नाही फक्त फरक आहे की तो बळी जाण्याचे कारण वेळ आणि व्यक्ती परिस्थिती वेगळी असेल. या जातीयतेचे बळी जात असताना बळी जाणाऱ्या जमातीला स्वतः ती गोष्ट स्वीकारावी लागणार आहे. कायदा जरी तुमच्या बापाचा असला तरी न्याय मिळेल ही अपेक्षा कमीच, अट्रोसिटी सारख्या प्रकरणात किती अपराधी शिक्षा भोगत आहेत याचा विचार केल्यास प्रमाण अगदी नगण्य आहे. मग अशा प्रकरणात पुन्हा जातीय द्वेष वाढत जातो. ज्या जाती जातीयतेच्या शिकार होत आहेत, त्यांनी स्वतःच कुटुंबासह स्थलांतर करून स्वतः च पुनर्वसन करून घेणं गरजेचं आहे. तरुणाईने शिक्षण आणि स्वतः च्या विकासाकडे लक्ष देणं गरजेचं आहे. जातीयता वाढत आहे म्हणून आपण आपल्या विकासाकडे दुर्लक्ष करून चालणार नाही. सध्या च्या काळात शिक्षण हे कागदाची डिग्री मिळवण्या साठी घेतले जात आहे उच्चशिक्षणाच्या आकडा वाढीव दिसावा म्हणून उच्च शिक्षण विभागाकडून ते शिक्षण दिलं जातं आहे अशीच परिस्थिती सध्या राज्यात आहे. उच्च शिक्षण घेत असलेल्या विद्यार्थ्यांचा आणि शिक्षण देत असलेल्या शिक्षण संस्थांचा दर्जा चा विचार केल्यास एक मोठा प्रश्न उपस्थित होतो. 

         त्यामुळं या सगळ्या परिस्थितीत पीडित समाजाने शिक्षण घेणे हेच आपले विकासाचे दार आहे, हे समजून घ्यावे. त्या पद्धतीने आपल्या कुटुंबातील प्रत्येक सदस्याची शैक्षणिक गुणवत्ता वाढवण्यासाठी प्रयत्न करावेत. सोबत कागदी डिग्रीच नाही तर त्या शिक्षणाचा वापर सुद्धा कसा करता येईल हे समजून घेऊन, आपला प्रत्येक दिवस पार पाडावा लागेल. त्यांनी एक बळी घेतला तर आम्ही दोन बळी घेऊ म्हणणे चालणार नाही. कारण तसे घडणार सुद्धा नाही. एखाद्यावर हल्ला होत असेल तर बाकीचे सगळे बघ्याची भूमिका घेतात. हल्ला रोखायला पुढे कोणीही येत नाही. त्यामुळं भावनिक होऊन त्यांनी एक बळी घेतला तर आपण दोन बळी घेण्याची वेळ आली आहे असे म्हणणे म्हणजे आपणच पुन्हा नवीन वादाला तोंड निर्माण करून देणे होय. असे काही घडू नये याची काळजी घेणं आपल्या प्रत्येकाचं काम आहे.

        शेवटी हा जातीयतेचाच बळी होता, मग त्याला कारण कोणतेही असो. तशी वेळ अन्य कोणावरही न येवो  ही काळजी घेऊया.

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

©जी.संदीप (गोणार, नांदेड.)

बाजार तुमच्या दुःखाचा

आम्ही साहित्यातून

मांडतो तुमचे दुःख,

त्याचा घेऊन फायदा आम्ही

संपवतो आमचे दुःख.

तुम्ही संपता त्या दुःखातच

कालांतराने नवीन पिढी येते

ती सुद्धा त्याच दुःखात

नशीब समजून जगत असते.

मग मांडणारा सुद्धा येतो नवीन

तोही मांडतो नवीन पद्धतीने,

पण दुःख येथेही संपत नाही

पण मांडणारा जगतो आनंदाने.

पण दुःख तुमचे संपत नाही

अशा इतरांच्या प्रयत्नाने.

तुम्हालाच प्रयत्न करावे लागतील

येथे जगण्या आनंदाने

इथं भौतिक दुःख संपवायला

अजून कोणी पैदा झाला नाही

बुद्धाने सांगितलेल्या दुःख मुक्तीचा

मार्ग स्वीकारण्याची आमच्यात हिम्मत नाही.

होऊ नका खुश्श तुम्ही  तुमचे दुःख वेशीवर

टांगण्याच्या आमच्या पद्धधतीमुळं

तुम्हीच शोधा त्या दुःखाची कारणं व उपाय सुद्धा,

व स्वीकारा दुखमुक्तीचा मार्ग व्हाल दुःखमुक्त ज्यामुळ

व स्वतःच स्वतःला करा दुःख मुक्त

मग कोणी उरणार नाही

दुसऱ्याचे मांडून दुःख

आपले खिसे भरणार नाही

आणि येणारी पिढी

दुःखामध्ये जगणार नाही.